Geen categorie

Geen Buitenpoorters meer?

kunstkijken (36)

Ach. De Buitenpoorters, de Buitenpoorters. Toen onze Jongste net thuis kwam te zitten was onze eerste gedachte: maar hij kan toch niet altijd in huis zitten? Hij hoort ook in de wereld, bij andere mensen, op andere plaatsen.

Maar hoe we ook rondbelden en keken: nergens was een geschikte plek voor hem. Te druk, te vol, niet afgestemd op zijn hulpvraag, te ver weg.

Wat nu?

Moeten we dan zelf maar iets bedenken?

De combinatie zorg en onderwijs is een lastige. De verschillende wetten lopen dwars door elkaar en werken niet in elkaars voordeel. En als je eenmaal hebt uitgepuzzeld hoe het moet, hoort daar een flinke zak geld bij, anders kan je niet starten. Je moet je nu eenmaal aan al die wetten en richtlijnen houden, voor ieders veiligheid en gewoon, omdat het een bende wordt als iedereen maar zijn eigen regels gaat verzinnen.

De afgelopen weken hebben mijn man en ik besproken wat nu het beste plan van aanpak is voor die Buitenpoorters. Onze eerste insteek was: we zijn al zo ver, nu doorzetten tot het er is. Maar toen we bespraken hoe we dan in praktische zin meer tijd konden vrijmaken om te zorgen dat het er komt, viel ons ineens iets op.

Het oorspronkelijke plan was:

een wijkcentrumachtig iets waar je samen met je begeleider op een andere plek dan thuis aan je schoolwerk kan werken en waar eventueel de beschikking is over een leraar en een zorgverlener. Dit is, net als een kantoortuin met flexplekken, vrijwel zelfsturend.

Na alle aanpassing om aan allerlei wetten en regels te voldoen neigt het plan inmiddels naar: een zorgbedrijf waar 12 kinderen opgevangen worden en ondersteund worden door eigen personeel. 12 kinderen, omdat dit de enige groepsgrootte is waarop financieel een leraar schijnt te passen, zorgverleners omdat je niet zonder SKJ’ers (professionele zorgverleners op HBO niveau) kan etc. etc. Dit is een onderneming met veel verantwoordelijkheid en zeker niet zelfsturend.

Helpen we ons kind daar nog wel mee?

Nee.

Hij past niet zomaar tussen 12 kinderen, want anders had hij wel op de zijn vorige school kunnen blijven.

Dus wacht even.

Dan start ik een druk en moeilijk bedrijf dat veel aandacht, tijd en geld kost, niet geschikt is voor het kind waarom het begonnen is en dat kind zit vervolgens ook nog zonder moeder en moet naar een dagbesteding, wat al niet ging, anders zat hij daar al wel.

Dat is helemaal niet verantwoord.

Toch nog maar even doorzetten?

Komt tijd, komt raad?

Maar wanneer komt het dan?

Ik ben al heel lang aan het praten en zoeken naar de juiste ingangen. Als we verder willen moeten we subsidie regelen, een samenwerking aangaan met een school, de leerplicht overtuigen dat het goed zal gaan. Dat kost opnieuw heel veel tijd + nog wat extra omdat ik een ouder ben en geen professional.

Het is nu eenmaal lastig voor ouders om iets op te zetten, zeker als je in je eentje bent. Als een professional iets zegt, gaat iedereen uit van die professionaliteit. Ik heb wel 1001 keer moeten bewijzen dat ik snap waar het over gaat, de wetten ken en de moeilijkheden niet onderschat. Dat vertraagt.

Bovendien hebben ze gelijk: ik weet heel veel dingen nog niet, of ik heb ze pas net geleerd en de gedachte dat ik iets over het hoofd zie omdat ik eenvoudigweg niet weet dat het bestaat (het Dunning-Kruger effect!) zorgt ervoor dat ik nog eens 1001 keer kijk en vraag voor ik wat doe. Gaat ook veel tijd in zitten!

Het goede nieuws is…

In al die tijd die verstreken is, is er wel iets anders gebeurd. Andere zorgbedrijven in de buurt krijgen meer aandacht voor dit probleem en verzinnen manier om hulp te bieden aan deze groep: thuiszitters met autisme.

Helaas kan ik geen details vrijgeven, want dat heb ik beloofd, maar er zal in pilotvorm in elk geval vanuit verschillende richtingen iets zal komen voor telkens enkele kinderen. Ik hoop van harte dat dit een doorslaand succes word, waardoor steeds meer kinderen ervan kunnen profiteren. Al hoop ik uiteindelijk natuurlijk dat de problemen al op de scholen worden aangepakt, zodat er geen kind meer thuis hoeft te zitten. Hoe leuk het ook klinkt: ‘nooit meer naar school’ – in de praktijk is ‘nooit meer’ erg lang en behoorlijk saai.

Ook plek voor jullie?

Nope. Onze Jongste is hier allemaal nog steeds niet mee geholpen. Maar ik help hem. En we gaan gewoon weer een rondje bellen en vragen en kijken en bellen en vragen – en anders gaan we stug door met wat we nu doen en blijven doen: structuur en lessen. Alvast met een schuin oog naar passende dagbesteding kijken. Het moet allemaal wel ergens heen gaan, er moet uiteindelijk een doel ontstaan.

De andere optie is hem elke dag zelf te laten bepalen wat hij wil doen en laten, maar als we kijken hoe hij dat in de vakanties aanpakt denken we: neh, dat is niet erg goed voor zijn dag/nachtritme en gevoel voor structuur en hij wordt er alleen maar warriger en minder bereikbaar door. Dus: onwards and upwards.

Dus… helemaal geen buitenpoorters meer?

Jawel, jawel, online! Voor jullie.

De website van de Buitenpoorters (website) gaan we vullen met links naar interessante onderwijswebsites waar je filmpjes en uitleg vindt en andere informatie waarvan wij denken dat het interessant is voor ‘les buiten de poort’.

Ook wil ik jullie, meelezers en meelevers, heel erg bedanken voor de steun en support! Het was hartverwarmend.

 

2 gedachten over “Geen Buitenpoorters meer?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s