autisme

Oplossing 8670

IMG_3442

De laatste tijd ben ik wat stiller op dit blog dan de planning was. Dat komt omdat het met onze Jongste niet zo flitsend ging als we hoopten. Die school, die hij zo mooi en prachtig vindt en waar hij zo graag veel wil leren, is toch een beetje te moeilijk.

De leerstof niet, die is geweldig. Hij is er hyper-enthousiast over en sleept vanaf dag 1 een binas met zich mee die hij volledig uit zijn hoofd leert. Omdat hij dat wil, niet omdat het moet.

Het moeilijke zit hem in de prikkels.

Speciaal voorgezet onderwijs is groter en grootser dan speciaal onderwijs. Er is meer ernst en minder spel, dus ook minder momenten om je even terug te trekken in je eigen wereld. En al die geluiden, geuren, nieuwe regels, nieuwe mensen, nieuwe lesstof, nieuwe sociale regels en dan ook nog eens de puberteit – hoe geweldig hij het ook vindt, het werd hem teveel.

Ja, en wat nu?

Ik googelde naar ‘wat nu’ en struikelde over de term ‘thuiszitters’. Daar zijn er elk jaar meer van, er lijkt een stijgende lijn te zijn sinds de invoering van passend onderwijs.

Vrijwel meteen kwam ik ook de vooroordelen tegen. Is thuiszitten niet vooral een verzonnen probleem? Als je hard genoeg je best doet, dan kun je toch iedereen wel binnenboord houden? Willen deze ouders en kinderen niet?

Maar wie komen er dan thuis te zitten?

En waarom? Zijn het de agressieve kinderen, die geen respect voor hun leraren hebben? Zijn het de kinderen met een enorme leerachterstand, een enorme taalachterstand? Zijn het de kinderen die gepest worden? Zijn het hoogbegaafde kinderen? Zijn het de kinderen van ouders die niet achter het schoolsysteem willen of kunnen staan? Kinderen zoals onze Jongste?

Ik las door. Het zijn al deze kinderen en nog veel meer.

Elk kind heeft zijn eigen verhaal.

Daarom besloot ik eens op te schrijven hoe het zover is gekomen dat onze Jongste niet meer naar school kan. Het is maar een verhaal van de velen, maar het is ons verhaal en misschien verschaft het wat duidelijkheid.

Toen onze jongste geboren werd,

was al meteen in de eerste minuut duidelijk dat er iets niet in orde was. Hij was donkerblauw en haalde geen adem. Ik wendde mijn blik af, keek naar buiten, zag een sneeuwvlok langzaam dalen en op dat moment begon hij toch te huilen. Ik huilde gezellig mee, van opluchting.

Toen onze jongste

naar de peuterschool ging,

was meteen duidelijk dat er iets niet in orde was. Hij kroop rond met de pantoffel van de juf in zijn mond en had voortdurende aandacht van de leerkracht nodig, of die daar nu tijd voor had of niet. Anders gebeurden er Dingen. Soms grappige, soms gevaarlijke maar altijd dingen waarvan je niet wilt dat de hele klas dat gaat kopiëren. Zand eten bijvoorbeeld. Of op de tafel gaan liggen, of naar buiten rennen, in een kast klimmen, in knuffels en kinderen bijten, weglopen uit de kring. Verf op een kind smeren en niet op het doek. De verf opeten. Enne, dat dan allemaal in 1 ochtend.

Ik liep een tijdje mee, zodat hij toch kon gaan, en toen werd het ook mij, aanbidder nummer 1 van dit kind, duidelijk dat we een probleem hadden.

Diagnose: autisme. En flink ook.

Toen onze jongste naar de basisschool ging, was meteen duidelijk dat die 1 op 1 aandacht nodig bleef. Hij kon niet echt praten. Hij verdween vaak in zijn eigen bubbel, onbereikbaar voor iedereen. Hij kon gevaarlijk zijn voor zichzelf en anderen, want wat Jongste bedenkt, doet hij meteen. Ook als het gaat om oversteken, op een dak klimmen, mijlenlang een kat achtervolgen door tuinen en sloten, verzin het maar. We vonden hem een keer bovenop de boekenkast terug. Juf had gezegd dat hij maar even een rustig plekje moest zoeken.

De leerkrachten waren geweldig.

Creatief en liefdevol, intelligent en vol geduld, telkens verzonnen zij of wij samen weer een nieuwe truc. Ze deden hun uiterste best om hem binnenboord te houden en in groep 8 nam hij als een grote jongen afscheid. Hij lag op ramkoers met het VWO, zo goed waren zijn resultaten. Want leren, dat kan hij wel.

Toen onze jongste naar de SVO ging,

was niet meteen duidelijk dat het niet zou gaan. Tot december ging het perfect. Hij maakte huiswerk. Hij haalde goede cijfers. Hij ging beter praten. Ik was zo blij!

En begin december ineens was het op.

De leerkracht kon hem in de klas niet meer bereiken, het leek wel alsof hij haar niet eens hoorde. Hij probeerde wel door te werken, maar als ze hem niet voortdurend aanspoorde schreef hij niks op. Hij begon te dwalen door de klas, eerst tijdens het werkuur, later ook tijdens de uitleg. De andere leerlingen vonden hem lief, maar het was wel lastig om te blijven leren. En naar de werkplek op de gang sturen kon niet, want zonder toezicht zou hij wie weet waarheen dwalen.

De proefwerkweek kwam en hij hoorde stemmen die er niet waren. Dat deed hij altijd al, maar alleen ’s avonds, voor het slapen gaan. Nu gebeurde het ook overdag. Toen hij ook dingen begon te zien die er niet waren, besloten we de stekker eruit te trekken. Op het moment waarop we zeiden dat het niet meer zo hard hoefde, stortte de complete façade in. Doodmoe was hij. We zagen een terugval in gedrag en ontwikkeling die we al jaren niet hadden gezien.

Hij klimt er nu langzaam uit.

Na de zomer willen we een ontwikkelplek voor hem creëren, waar hij prikkelarm en in zijn eigen tempo door kan ontwikkelen. Klein, kalm, dichtbij huis. Opgeven na al dat werk om hem hier te krijgen, dat doen we niet.

Want nu niet, is niet: nooit niet.

Met wat tijd, wat aandacht en wat geduld kom je ver. Geef hem een paar jaar om te groeien en wie weet wat hij dan ineens kan. Wie weet wat hij allemaal nog zal bereiken. Moet je eens terugkijken, naar wat hij al bereikt heeft!

En tot die tijd mag hij kaaskat, cavia, fiddlesticks en glitterkip roepen, tot hij zijn balans heeft teruggevonden en zijn ontwikkeling zich weer heeft herstelt en hij al zijn woorden weer terugvindt.

Advertenties

4 gedachten over “Oplossing 8670

  1. Succes sterkte; stap je terug meer vooruitgang. Zondagskind Judithvisser maakte voor mij nog eens zaken extra invoelbaar/herkenbaar. Overvraagd of over de toppen kunnen lopen ergste is; façade valt Een keer, extreme terugval ; totaal ander situatie; vase baan, reorganisatie : uwv adviseerde ontslag aantevechte. Onjuist is; begin ellende; gewonnen rechtszaak werkgever uiteindelijk ontslag ; stress kon functioneren slag gewonnen de oorlog verloren geaccepteerd . Participatie verplichtingen flex nul uren contracten keus onstond voltooid levenwens. Toen werd ik Op eens gedwongen in leven gehouden. Tegenwoordig leef ik spijtig genoeg als zwerver in eigenhuis; soort vegetatieve toestand; zelf euthanasie niet mag of mislukt; echte euthanasie ook is afgewezen “geleerde” nooit “echte” autisme behandeling gehad. Samenvattend niks maakte mij ongelukkig omdat de buitenwereld vond “normaal” functioneren, verplichtingen maatschappij had; verschil niemand wist toen mijn diagnose; wel de wil om te leven ontnomen. Vermoedelijk niks en haat je de reactie; mijn mAnier als steuntje rug

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s