autisme

Ik wil ook opscheppen!

IMG_3159Om hulp te krijgen in onze maatschappij, moet je benadrukken wat niet goed gaat.

En dat is jammer.

Als je ziek bent

en hersteltijd nodig hebt, moet je vertellen wat je allemaal niet meer kan. Laat je per ongeluk vallen dat je nog veel schik hebt in het bijsnoeien van je rozen, staat er in je verslag plotseling: tuiniert. Tevens ben je geschikt bevonden om per direct zwaar tilwerk te verrichten. Je kunt immers als een malle met die rozen aan de slag. Dit heeft invloed op de hoogte en duur van je uitkering,

maar ook op je herstel.

Sowieso geldt dat je, als je een uitkering nodig hebt, uitgebreid moet vertellen waarom je niet kunt werken. Alle belemmeringen moet je opnoemen, als je tenminste volgende maand je huur wilt betalen en niet in een eindeloze loop van schulden en kosten op schulden en meer schulden wilt geraken.

Dit alles zet mensen in een totaal verkeerde mind-set. Om je bestaanszekerheid op peil te houden,

kan je maar beter niks kunnen.

Maar om vooruit te komen, moet je van alles kunnen. Helaas begon je net zelf te geloven dat je niks kunt, omdat je dat net zes keer herhaald hebt tegen streng kijkende mensen.

Het is een vliegenval waar lang niet iedereen uitkomt en het kost hoe dan ook tijd om daar weer uit te komen. Om van: ‘inderdaad, echt, ik kan niets’ te komen naar: ‘ik heb nu even pech maar ik ga van alles kunnen’ te gaan.

Als het om

onze kinderen

gaat, doet dit systeem iets dat nog veel vervelender is.

Om in aanmerking te komen voor hulp moet je vertellen en herhalen, vertellen en herhalen, wat je kind allemaal niet kan. Op school, bij het cjg, eventueel in het behandelcentrum. Niet een keer, maar meerdere keren per jaar. Soms is er wekelijks een gesprek, dan weer met die, dan weer met die en allemaal met een zeker dwang erachter. Doe je ze niet, draaien belangrijke raderen niet of stroef.

En regelmatig moet je ook tegen vrienden en familie

vertellen wat niet lukt.

Dit is nog niet goed, dat kan hij niet, daarin is ze nog niet gegroeid, helaas, dat uitje kan niet doorgaan want dat en dat en dat gaat nog niet.

Want als je iets positiefs zegt, zie je bij mensen

de opluchting

in de ogen: o, altijd al gedacht dat het wel meeviel, o, hier is niet veel hulp nodig, o, dat scheelt budget, o, die behandeling hoeft dan misschien wel niet, o, scheelt weer op de begroting, o, dus volgende keer kun je wel mee naar de markt met de kinderen.

Hoho, denk je dan nog, alleen dat ene ding ging goed, de rest heeft nog wat hulp nodig!

Of iets ‘positiefs zeggen’ echt hulp, behandelingen en begrip kost, is moeilijk te achterhalen. Meestal niet, soms wel? Maar

ouders nemen geen risico.

1 slechte ervaring maakt wantrouwig voor de toekomst. Hulp is vaak hard nodig. Hoeveel zorg-ouders huilen voor ze in slaap vallen? Van vermoeidheid, van machteloosheid, vol zorgen over de toekomst?

Maar hoeveel van die negatieve kind-kan-niks mindset krijgen deze jonge kinderen mee?

Waar groeien ze mee op?

Hoe vaak horen ze die maar?

‘Ja, hij was heel rustig vanmiddag, maar…’

‘Ja, het gaat goed op school, maar…’

‘Ja, we zijn naar de markt geweest, maar…’

Hoe vaak merken ze dat hun ouders, leraren en verzorgers naar hen kijken, op zoek naar dingen die niet goed gaan?

Nooit iets leuks over je kind kunnen zeggen is dus verschrikkelijk.

Ouders van ‘normale’ kinderen kunnen

opscheppen wat ze willen

en doen dat ook met veel plezier. Die van mij kan dit al, die van mij kan dat al, die van mij haalt allemaal tienen, die van mij haalde A voor zwemmen toen ze vier was, die van mij verkocht op zijn achtste limonade aan het hele dorp. Elke week wordt hij minstens twee keer op een feestje gevraagd. O, en hij lust alles en kan wel 4 uur stil zitten in een duur restaurant, zo leuk.

Opscheppen, dat willen zorg-ouders ook!

Over dat lieve, pure. Over hoe het toch lukte die veter te strikken. Over eindelijk dat A diploma.

Over hoe hij knap zichzelf Russisch leert, of Japans.

Over hoe mooi ze kan tekenen. Over hoe netjes ze gisteren at. Hele bordje leeg.

Over hoe hij zo heel slim die game snapte.

Over hoe hij een ander kindje hielp. Over hoe lief hij het speeltje teruggaf aan de baby.  Over hoe stil en rustig dat caviaatje werd toen hij op schoot mocht en werd geaaid.

Over hoe lief hij voor zijn broertje is.

Over hoe leuk ze met een vriendinnetje speelde.

Dat is goed voor de ouders en

het is goed voor de kinderen.

Je kijkt anders, zachter naar kinderen waarover net iets fijns gezegd is. De kinderen voelen het ook. Ze horen vaak meer dan je denkt en nu horen ze dat ze ook dingen kunnen, zonder ja-maar.

Ze voelen het ook als hun ouders uit een hulpgesprek komen met een positief gevoel. Er gaat van alles mis, maar er gaan ook dingen goed. Er is hoop en jij bent lief en je mag er zijn.

Kom hier, knuffel.

Daarom vroeg ik ook heel lang of iedereen aan het einde van een zware moeilijk, moeilijk vergadering

iets positiefs

over het kind in kwestie wilde zeggen. En dat was heerlijk. Dan ga je toch heel anders uit elkaar.

Op een gegeven moment ben ik daarmee gestopt, blijkbaar had ik het niet meer nodig. Maar nu moeilijk, moeilijk weer steeds vaker opduikt, denk ik dat ik het maar herintroduceer.

‘En nu nog een keer de kring rond en allemaal afsluiten met iets wat Jongste heel goed kan.’

Of:

‘En nu het leukste dat hij deze week deed benoemen.’

Of:

‘Wat kun je over Jongste vertellen wat zo leuk is dat iedereen het moet weten.’

Niet iedereen

is er meteen goed in,

sommige mensen snapten het niet helemaal waarom ik dat nou wilde of hadden een andere definitie van leuk en positief dan ik.

Maar daar zei ik verder niks van. Het ging steeds beter en het ging altijd voornamelijk om de poging, om het idee, om toch even dat hoofd te draaien naar alles wat wel lukt.

Naar iets positiefs.

 

Advertenties

5 gedachten over “Ik wil ook opscheppen!

  1. Heel herkenbaar. Het afschuwelijk om altijd (of het nou over jezelf gaat of over je kind), alles wat niet goed gaat te moeten benoemen. Mijn tweede keukentafel gesprek 6 weken geleden was zo zwaar dat toen de damen van de gemeente weg was, ik in tranen uitbarstte.

    Like

    1. Oi, dat vind ik echt heel verdrietig.
      Ik herken het helaas ook.
      Vooral de verbazing en het onderliggende wantrouwen wat spreekt uit vragen als (ik noem maar een voorbeeld): ‘Dus hij kan echt niet zelf zijn haar wassen?’.

      De verbazing maakt dat je nog eens met je neus op het feit gedrukt wordt hoe groot de achterstand is en het wantrouwen maakt dat je als een gek gaat piekeren: “Kan hij het misschien wel? Hij kan zelf de shampoo vasthouden? Of uitkiezen? Ja, hij kan wel met zijn handen bij zijn hoofd, moedig ik hem niet genoeg aan of zo, doe ik het fout?”

      Al die emoties.

      Terwijl je niet kunt zeggen: ‘Nou, laatst verraste hij me en haalde hij zelf zijn hand door de shampoo! Hij schrok ervan maar hij vond het ook leuk. Dus wie weet was dat een stapje vooruit.’
      Want voor hetzelfde geld staat er dan in het verslag: kind kan zelfstandig douchen.
      Maar dat is eigenlijk wel wat je zou willen zeggen. Daar ben je trots op. En terecht.

      Liked by 1 persoon

      1. Precies. Wij konden onze zoon bijvoorbeeld toen hij een jaar of 14 was ook niet alleen thuis laten. Leg dat maar eens uit. ‘Nee hij eet dan niet’, hij drinkt wel ja, alleen pakjes appelsap die hij opspaart in bergen bovenop zijn bureau’.

        Like

      2. Dat ik zelf in de woelige tijden bij ons graag ook gekunt. En wat je schrijf. We moeste laatst voor het eerst bij de WMO beschermd wonen aanvragen 24/7. Mijn partner kon het telefonisch, maar het was ook weer erg zwaar. Terwijl wij trots zijn op elk klein stapje dat hij maakt! Dat het niet de standaard is, maakt het niet minder. Hij groeit enorm qua inzicht en hij voelt zich goed. En wij zijn heel gelukkig.

        Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s