Geen categorie

‘Waar gaan jullie naartoe, op vakantie?’

nryuEls

Tja.

Wij gaan om het jaar: het ene jaar wel, en het andere jaar niet. Dat niet-jaar hebben we nodig om bij te komen van het wel-jaar.

Op vakantie-gaan met twee kinderen met autisme,

is geen eenvoudige klus.

  • Het kost veel geld.
  • We slapen niet of nauwelijks.
  • Het geeft een berg stress.
  • En van fatsoenlijk eten komt ook niet veel.

Duur, dus, maar waarom?

Dat begint al met het huisje / de caravan / de hotelkamer. We hebben een slaapkamer nodig voor elk kind en voor de ouders. Drie dus. Het zou ook met twee kunnen: dan moet er een ouder bij elk kind slapen. Maar dat is minder leuk en van slapen komt nog steeds weinig.

Het verblijf moet aan meer eisen voldoen. Zo moet het

uitbraak-proof

zijn. Stel je voor dat ik wel diep in slaap val en Jongste ondertussen, o, zo zachtjes, besluit de kat te gaan zoeken die hij de dag daarvoor aan de overkant van het meer, tussen de bomen door, het bos in zag verdwijnen. Eng! En niet ondenkbaar. Een tent valt dus al af, dan moeten man en ik om en om elke nacht wacht zitten.

Het moet ruim zijn,

het moet schoon zijn, het moet makkelijk schoon te maken zijn, het mag niet te heet zijn, er moet niks duurs kapot kunnen, het moet er rondom niet te druk zijn, geen opdringerig animatieteam, niet teveel kleuters en peuters want die schreeuwen zo – maar ook niet te saai want dan vervelen ze zich te pletter. Niet ingevulde tijd en zo.

Ik zoek me rot

peins, pieker en beslis en dan is het nog maar afwachten, want een plaatje is een plaatje en de realiteit, die is soms behoorlijk anders. Dus het blijft eng, tot we er zijn.

De reis zelf is ook duur.

Hoewel?

We reizen met de auto, niet met het vliegtuig. Jongste in een vliegtuig – er zijn leukere manieren om het nieuws te halen. Maar we gaan wel het liefst naar het buitenland, waar de kans op pestende kinderen of ouders met rotopmerkingen een stuk kleiner is.

De reis valt dus wel mee, maar dat geld zijn we kwijt 

aan boodschappen in het buitenland.

Het eten in het buitenland is nou eenmaal anders. En Jongste met zijn specifieke eetgedrag is lastig in te schatten. Ik neem mee wat hij lust, maar soms valt er ineens wat uit dat lijstje: spontane aanval van lustnietmeerderitis. En daar is hij heel volhardend in.

Dan moeten we ter plaatse zoeken naar iets wat hij ook lust en winkels vinden het leuker als je dat proeven niet ter plaatse doet.

Bovendien is ‘vakantie’ in het mapje van Jongste samen te vatten in drie woorden: zwembad, Mac en Donalds

En het zwembad is optioneel.

Elke dag Mac, zelfs om de dag, is ook weer duurder dan het lijkt en aangezien het niet erg voedzaam is en wij volwassenen best hard werken, kost het dus eigenlijk weer dubbel.

Bovendien moet wat stuk is, vergeten is, niet doet wat het moet doen, zo snel mogelijk vervangen worden

om paniekaanvallen te voorkomen.

We kunnen daar opvoedkundig correct boos worden: ‘En nu is het over en doe je normaal’, maar dan worden we het resort uitgetrapt omdat de buren klagen over de herrie die daarop volgt. De paniek wordt ook echt niet minder van zo’n strenge aanpak. Uiteindelijk is een zaklamp of deken vervangen dus goedkoper.

Maar ho, we zijn er nog niet. We zijn ook relatief

veel geld kwijt aan uitjes.

Een dagje naar het strand is heel vermoeiend omdat we Jongste continu in de gaten moet houden. Echt elke seconde, want voor je het weet, is hij weg. Aangezien hij ons niet herkent, moeten we roepen en zelf zoeken en nog meer roepen en niet in paniek raken – ik krijg het bij de gedachte al benauwd.

Toch maar elke seconde opletten.

Of niet naar het strand / een andere drukke, volle plek gaan.

En waar een ander gezin een dag door kan brengen in een pretpark, zo eentje met een veilig hek erom heen, zijn wij daar met een uurtje alweer uit.

Kinderen overprikkeld.

Wat doen we dan de rest dan de dag?

Niet ingevulde tijd, is kliertijd. Gamen dan maar. Hopen dat we kunnen zwemmen. En ook daar weer elke seconde opletten. Jongste kan wel zwemmen maar dat vergeet hij soms spontaan als het spel van spetters en zon te betoverend mooi wordt.

Onze vakantie is dus relatief duur en feitelijk

betalen we voor een dikke portie stress.

Wij, de ouders, wij hebben stress.

Maar de kinderen ook. Vooral Oudste. Hij vindt

dat alles tegenvalt:

Niet schoon genoeg, niet groot genoeg, niet high-tec genoeg, het eten deugt niet en het zwembad ligt bovenop aan een heuvel, waarom, o, waarom is dat want zo verliest hij zijn slippers steeds en die zijn verplicht, staat op het bordje, maar hij haat ze. En het is nog te warm ook en er is veel kabaal. Bovendien rennen papa en mama telkens achter Jongste aan, dus als hij al eens wat wil bekijken, kan dat niet altijd zomaar en dan moet hij weer wachten of staat hij daar maar en dat is echt niet leuk –

Wat hij eigenlijk doet is wennen en dat kost hem moeite.

Dus wij troosten, stellen gerust en maken problemen kleiner

en proberen het ons niet aan te trekken. Ze vinden het heus wel leuk, ze kunnen het alleen niet zeggen.

Als na een dag of drie Oudste besloten heeft dat het wel toch oké is, allemaal, komt Jongste als een soort spuit-elf dezelfde problemen melden. Hij hoorde namelijk net van Oudste, dat er wel heel veel mis is met deze vakantie. Niet schoon genoeg, niet groot genoeg, niet high-tec genoeg etc. en te warm.

O, te warm.

Jongste klaagt, en terecht, vooral als het te warm is.

De thermostaat in zijn lichaam werkt niet goed. Als er een hittegolf is, rijden wij rond in een auto met airco, van aircoplek naar aircoplek, tot de dag voorbij is. Anders krijgt hij, veel eerder dan andere mensen, last van hittestuwing, compleet met hoofdpijn, overgeven en flauwvallen.

Elke vakantie kent ook zijn eigen

Onvoorziene valkuil.

Tijdens een van onze eerste vakanties stopte Jongste in zo’n hete week spontaan met drinken.

Wat een stress gaf dat!

In die tijd lustte hij alleen cola, waterijs of water, maar ik had geen vriezertje bij me en een goede moeder stopt haar kleuter natuurlijk niet vol met cola.

Daar stapte ik na een telefoontje naar mijn eigen moeder grootst over heen: rest van de vakantie was ik dus een slechte moeder: mijn kleuter kreeg alleen maar cola te drinken. Liever een slechte moeder dan een uitgedroogd, stervend kind. Was ik even blij dat we in Frankrijk waren, waar bleek dat niemand zin had om zich te bemoeien met mijn opvoeding.

Zo zijn er 101

101 verrassingen op een vakantie.

  • De worst die we vorig jaar kochten, is niet meer verkrijgbaar
  • Er zoemen wespen rondom de tafel.
  • De peuter van drie deuren verderop gilt de hele tijd.
  • Een uitje kan niet doorgaan omdat het park dicht is.

Dus waar doen we het eigenlijk voor?

We doen het, omdat het een avontuur is.

We doen het, omdat ze elke vakantie nog een bijzondere vaardigheid leerden: praten, fietsen, iets nieuws eten.

We doen het, omdat we ons huis zo waarderen als we weer terug zijn.

We doen het, omdat we ook een break willen, net als iedereen.

En we doen het, omdat de kinderen het stiekem en vooral achteraf,

heel erg leuk vinden.

We doen het voor de herinneringen, die ze er later aan zullen hebben. Voor de ervaringen, die ze op doen. We doen het om ze te laten zien dat er niks engs aan reizen is.

En als ze lief spelen met een schermpje en ik zit voor het huisje met een fijn boek in de warme schaduw, dan heb ik ook echt wel een fijn relaxt uur.

‘Maar, eh waar gaan jullie dit jaar nu heen?’

Het liefst zou ik een ruime vakantieplek hebben, met huishoudelijk hulp, een buffet, een fijne airco, een grote resortwinkel, wifi, een nanny en een zwembadje recht voor de deur – zonder insecten! Maar er zitten werkelijk grenzen aan onze financiële mogelijkheden. En misschien ook wel aan de wereld.

Dus – ik weet het nog niet. Dit is ons ja-jaar, maar man en ik zijn nog niet helemaal toe aan de uitdaging. Gelukkig bestaat er ook nog zoiets als last-minute.

En dan maar hopen dat er ook zoiets bestaat als last-minute opvang voor de hond en de katten. Want o, ja, voor het eerst is de hond er ook nog bij… en nee, die mag echt niet mee! Dat wordt me echt teveel.

Meer ervaringen van ouders lezen?

https://www.ouders.nl/forum/zorgenkinderen/vliegvakantie-naar-de-zon-en-autisme

Follow my blog with Bloglovin

Advertenties

7 gedachten over “‘Waar gaan jullie naartoe, op vakantie?’

  1. Hier al een tijdje centerparcs.. rustig huisje, zwembad, speeltuintjes, overdag wandelingetje of activiteit, zelf eten maken (lusten ze het!). Doordat we vaste klant zijn, hebben we de ‘friends’ voordelen, dus kunnen we onze ligging kiezen en enkele activiteiten vrij kiezen (scheelt in de portemonnee!) De eerste twee dagen is het wennen voor onze oudste, maar nu zit centerparcs al goed ingebakken en kennen we de valkuilen!

    Like

  2. Hier dierenbos in Nederland, kidsbungalow met omheind tuintje is rustig, 3 slaapkamers, groot en rustig domein met overal dieren en speeltuigen overal verspreid. Onze eerste taak is er dingen die we niet gebruiken in de berging zetten zodat ze niet stuk gemaakt worden. Met de e-card, inbegrepen in de prijs, kan je zo vaak je wil naar al hun zoo’s, pretparken en zwembaden. Zo blijft het betaalbaar. De kids hun eten nemen we grotendeels mee, eten maken we er zelf, naar het restaurant gaan geeft ons als ouders te veel stress. Liever eten in rust, kunnen ze desnoods voor tv eten, dat geeft hem rust, minder prikkels.

    Like

  3. Dilemma en lastig. Sterkte. Misschien, hart onder de riem. Ieder autisme verschillend, mijn ASS op 34 jaar gediagnosticeerd ( oude term asperger?(reorganisatie ontslag problematiek bovengrond gekomen, doorgeslagen ” vreemd” gedrag)) ouders gingen altijd lang op vakantie, zelf trein. Daardoor op volwassen leeftijd wel gewend openbaar vervoer of andere situaties, eten. Ouders later na de diagnose ook te horen, opvoeding laat ben uitgevallen, niet hun aan te reken viel. Zware momenten voor u, kan op lange termijn verstopt op de achtergrond dus wel effect en baat hebben. Langzaam iets wennnen, vanzelf misschien dingen blijven hangen.Tegenwoordig omdraai, zelf terug in de tijd heb geplaats en niet functioneer en kluizenaar ben eigenschuld.

    Like

    1. Bedankt voor je reactie. Het is inderdaad een hart onder de riem, dat de inspanning van nu hen later kan helpen. En eigen-schuld, dat denk ik niet. Het klinkt als een zwaar traject, dat je hebt doorlopen. Je hoofd heeft stilte nodig.

      Like

  4. Vakantie heeft een heel andere betekenis voor ons. Ik begrijp je dus heel goed. Vakantie is tijd van geen structuur en onverwachte belevenissen. Zoon werd altijd ziek in het buitenland op vakantie (en echt waar, de koorts zakte miraculeus wanneer we de eigen landgrens bereikten..). We hebben dan een tijd de buitenlandse prikkels achterwege gelaten en gekozen voor een ‘staycation’. Dit was rustiger voor ons allen. Maar hoe alles ineens kan veranderen: vanaf 16-jarige leeftijd was zijn innerlijke thermostaat veranderd, en was een buitenhuis vakantie gemakkelijker. Ik vermoed dat onze kinderen gewoon meer aanpassingstijd nodig hebben. Museum bezoek, op restaurant eten, het reizen: we kunnen het in beperkte mate (en met voldoende voorspelbaarheid) terug aanvatten.
    Herinneringen zijn ook relatief: wat wij als belangrijk achten, krijgt voor onze kinderen toch een andere invulling. Nu, zoveel jaar later, blijkt dat zoon ook de thuis-vakanties als waardevol heeft beschouwd.

    Liked by 1 persoon

  5. Hihi, wat herkenbaar!
    Hier weken van te voren stress (want ligt het bed wel lekker? En het kussen? En hoe ziet het huisje er precies uit? En is het niet druk in het zwembad? Wat als we iets belangrijks vergeten? Of er iets met de poes thuis gebeurt?). Vervolgens de eerste 3 dagen heimwee, waardoor ik een half depressief kind heb, compleet overprikkeld en wil niks. Dan 2 dagen lol, en daarna weer dagen huilen omdat het zo leuk is hier en ze niet naar huis wil 😉

    Elke vakantie (inderdaad eens per 2 jaar) vraag ik me weer af waarom ik dit doe…
    Ik ga wel weer uitgebreid op vakantie als ze er ooit aan toe is om uit huis te gaan 😉

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s