autisme

Straffen, corrigeren, bijsturen en autisme

kunstkijken (26)‘Let op je taal,’ zei ik dan.

Of:

‘Nee, daar mag je niet in klimmen.’

Of:

‘Afblijven.’

Ik zei die woorden niet om mijn kind te corrigeren.

Ik zei ze voor de show.

Het hielp namelijk niks, een lantaarnpaal zou me eerder gehoorzamen. Ik zei het, om de buitenwereld te laten denken dat ik mijn kind corrigeerde.

Als ik mijn kind echt wil corrigeren, moet ik hem:

–  uit de situatie halen

–  zijn beide handjes in mijn handen nemen

–  bewust contact maken

–  zachtjes Nee zeggen en mijn hoofd schudden

–  wijzen op wat niet de bedoeling was

–  voordoen wat wel de bedoeling is

Voor veel mensen zijn dit vijf stappen te veel,

ze willen graag meteen horen ‘dat je er wat aan doet, aan dat rare gedrag.’

Een schop onder de kont, een ferm woord, een lange preek.

‘Daar zullen ze wel van opknappen.’

Nou, nee, zo werkt dat niet. Echt niet.

Gedragsproblemen in het openbaar komen doordat we buiten zijn, ergens anders, bij andere mensen,  op een plek waar voor gewone mensen al veel prikkels zijn en autisten erin verzuipen.

Stel je voor dat jij op een plek komt met veel prikkels. Een groot treinstation waar je nog nooit eerder geweest bent, bijvoorbeeld. Je probeert je volgende trein te vinden, maar er lopen drie mensen om je heen en voor je voeten, die alle drie in je oor roepen:

Over de koffie die je verderop kunt kopen: koop koop koop.

Over de kunstwerken aan de muur: mooi lelijk mooi lelijk kijk dan. Kijk dan!

Over de muziek die uit de speakers komt: luid luid luid!!

En dan komt de conducteur. Hij geeft je een standje. Streng. In een vreemde taal. Terwijl de andere drie in je oor tetteren.

Misschien ga je dan ook wel schreeuwen. Of huilen. Of op de grond zitten.

Soms namen mensen het standjes-geven tijdelijk en ongevraagd over.

Meestal liepen die ‘standjes van de buitenwereld’ goed af.

Als ik er maar op tijd bij was, om schreeuwen, huilen en op de grond liggen te voorkomen en bij Jongste lukte dat meestal wel. Bij hem was altijd goed zichtbaar dat hier ‘iets anders’ was.

Voor Oudste moet het allemaal een stuk moeilijker zijn geweest. Bij hem zie je namelijk geen enkele reactie.

– Standje?

Knikt braaf en luistert maar lijkt niet te reageren.

– Lang standje/preek/overtuigend verhaal?

Knikt braaf en luistert maar lijkt niet te reageren.

– Donderpreek met boze stem en boze woorden?

Totale paniek, diep conflict, tranen, woede, gooit, schopt en ja, vroeger beet hij ook en raasde hij tot het schuim op zijn mond stond. Hij snapt je eis niet, kan er niet aan voldoen, wil dat wel, wil braaf zijn, kan het niet verwoorden, raakt totaal in de knoop.

Bij elk ‘standje’ en ‘lang standje’, van mij en van anderen, moet dat

diepe conflict

er ook zijn geweest, alleen zag niemand dat. Het duurde lang voordat ik het zelf zag. En andere standjes-gever zien het al helemaal niet, waardoor de neiging om gas-bij te geven alleen maar groter wordt.

Met als gevolg: een explosie van emoties zodra hij thuis was, eerst met woede en krabben en schuim. En nu hij ouder is: koorts, hoofdpijn en overgeven.

En pas toen ik het zag, kon ik de juiste aanpak vinden.

Straffen, corrigeren, bijsturen en autisme, het is echt niet simpel.

Mijn benadering is nu: zachtheid en herhaling en geduld. Tijd geven. Tijd om te verwerken, tijd om te leren, tijd om te ontwikkelen.

En man, wat kostte het mij een tijd en moeite om die benadering te leren. Het lukt me echt niet elke dag. Soms denk ik toch: hij luistert niet, hij wil niet, en dan val ik toch uit.

Die zelfbeheersing leren is zo moeilijk.

Toch moeten veel omstanders toch gedacht hebben

dat ik een slappe mama was,

het allemaal mijn schuld was (stiekem toch), dat het aan de opvoeding lag dat mijn kinderen zo anders zijn. Nu ze groter zijn merk ik dat. Want nu ze groter zijn, trap ik ineens in de volgende valkuil:

ik ga opscheppen.

– Yes, hij is 10 en kan eindelijk zijn eigen kleren aantrekken.

– Whoehoe, hij is 11 en kan eindelijk praten, slapen, zelf een boterham eten!

– Eindelijk, hij is 12 en kan nu eindelijk zelf naar de WC, van A tot Z – geweldig!

En hoewel ik gelukkig wel mijn portie

‘goed zo’ en ‘wat fijn voor je’

krijg, krijg ik toch ook dit:

– Zie je wel, als je maar een beetje optreedt.

– Zie je wel, hij kon het heus wel.

– Zie je wel, je moest gewoon wat strenger zijn.

Strenger zijn?

Jarenlang herhalen: ‘Eerst je onderbroek, dan je broek,’ dat is streng.

Jarenlang herhalen: ‘Oogjes dicht, mondje dicht, in de slaaphouding liggen’ is streng.

Jarenlang herhalen: ‘Kijk, zo moet je vegen’ is streng.

Ik ben misschien wel de strengste, meest consequente moeder in Nederland. Je merkt dat alleen niet zo in de supermarkt.

Het is lastig om niet te oordelen

over een situatie die onbekend is. Ik deed het zelf bij Oudste, ik dacht ook heel lang dat: ‘geen reactie’, hetzelfde was als ‘boeit me niet’. En ik oordeel ook als ik een boze ouder zie die een kind aan een armpje meesleurt: ‘Moet dat nou zo?’

De winst van zo’n oordeel, is helaas nul. De kinderen werden niet beter door de strengheid van anderen. Ze aten geen hap meer als je ‘doe niet zo stom’ zei en ze gingen niet ineens praten als je zei: ‘Hé, je bent nou oud genoeg om te praten, hoor.’

Ik kan echt niet boos worden

als iemand die de situatie niet kent, de situatie niet begrijpt.

Maar misschien is begrijpen dat je niet alles kunt begrijpen, het begin van meer begrip. En dat kleine stukje, daar kunnen kinderen wel beter van worden.

Photo credit Jongen: Lance Neilson via Foter.com / CC BY-ND
Photo credit Roos: freestock.ca ♡ dare to share beauty via Foter.com / CC BY

 

72 gedachten over “Straffen, corrigeren, bijsturen en autisme

      1. Mijn kleinzoontje heeft ook autisme . Mijn zoon en schoondochter hanteren dezelfde methode als jij , en wij gaan daar in mee. Met hele goede resultaten . Fijn om t via deze weg onder de aandacht te brengen. Bedankt !!!!

        Like

    1. Ik begrijp het helemaal. Ik heb zo’n kind in de groep. Ik weet er van: die houding die je jezelf moet aanleren. Terwijl de “rest van de groep ” een andere leerbehoefte heeft. Ik heb er professionele hulp bij gelukkig. Het werkt namelijk wel! Respect voor jou.

      Like

    2. Dank voor je delen zo in herkenning voor mij, en consequentie en innerlijke rust in herhaling ookal is er woede en agressie. Het is stand houden in zachtheid wat hard zijn is in realiteit totdat je savonds in tranen neerploft of je het allemaal wel goed doet. Maar wat je uit liefde doet is goed, harte groet, Adrienne

      Like

  1. !!!Halleluja!!!
    Ik ben ook zo’n “slappe” moeder.
    Toch zie ik nu twee geweldige pubers die heel goed weten wie ze zijn en ook weten wat voor anderen een beetje apart over kan komen. Ik ben met terugwerkende kracht heel trots op hen en op mezelf, dat we gedaan hebben wat bij ons past. Ondanks alle opmerkingen en weerstand. En gelukkig had ik ook wat mensen om me heen die gezien hebben dat de “slappe” aanpak bergen energie, liefde en geduld heeft gekost van ons alle drie.
    Chapeau Ingrid!!!

    Like

      1. Het is inderdaad een lange weg, met veel bezorgdheden… maar ik ben iedere keer zo trots op hem!! En ik weet zeker dat hij er komt, net zoals vele andere! Geduld en tederheid hebben hun vruchten afgeworpen. Ik kijk niet naar wat ik erin heb gestoken, maar wel naar wat hij er heeft uitgehaald…

        Like

  2. Herkenbaar. Nu is zoonlief aan het puberen. Gelukkig kan hij nu veel zelfstandig, maar inderdaag veel herhalen, voor doen. Samen op de fiets de weg naar school leren, naar huizen van vriendjes, enzov. Ook ik oordeel, maar minder hard, over anderen. En tegen buitenstaanders die een angst/paniek aanval zeg ik tegenwoordig gewoon, nouja gewoon?, laat hem met rust, dan wordt hij vanzelf rustiger en aanspreekbaar. Maar toch petje af voor alle ouders die voor een kind met een beperking zorgen. Het is pittig. Een kennis zei ooit eens het lijkt op een oorlogsgebied in jullie opvoeding, jullie als ouders moeten constant paraat staan er altijd zijn, zelfs als op school zijn….Hij is uitgezonden militair geweest. Vond ik een heftige vergelijking. Top ouders dat zijn wij. Sterkte en respect voor ons allen

    Like

  3. Ik herken je verhaal gedeeeltelijk, ni simpel allemaal mijn zoontje is 11 en heeft asperger ook ni simpel maar we doen ons best en idd verandering faar hebben ze het zo moeilijk mee
    Veel sterkte van een mama die je begrijpt

    Like

  4. Ik herken je dillema’s. Anderen menen te weten wat je in zo’n situatie moet doen, terwijl je alls, maar dan ook ALLES, geprobeerd hebt om een prettige situatie te creëren (sociaal geaccepteerde situatie). Vooral als je 15 jaar niet weet wat er speelt omdat het om meisjes gaat, die in aanleg sociaal zijn. Heel ingewikkeld. Je doet het goed!

    Like

    1. Ow dit… Ik heb een dochter van 9… Ik las net de Blog met een herhaling van “OJa!” En “Ow waren we daar maar al..”

      Wij lopen nog vast, omdat we nog zo verschrikkelijk zoekende zijn in hier we haar het beste kunnen benaderen. Heel erg veel herken ik. Het herhalen, herhalen. Het oogcontact maken voordat ik echt tot haar doordringt. De prangende ogen van anderen. De commentaren van de buitenwereld die het beter weten.
      De instanties die zeggen: “Ja maar ze is toch sociaal?” *bonkt hoofd tegen muur*

      Je Blog geeft mij herkenning, erkenning en een gevoel van ‘ik ben niet gek’…
      Dankjewel.
      Ow en m’n meisje is zeker ook niet gek! Maar wel heel bijzonder en soms een hele grote uitdaging.. ♡♡♡

      Like

      1. Dat stukje contact is heel erg lastig. Want ik schrijf het wel zo eenvoudig op: ‘eerst contact maken’ en dan, hop, uitleggen. Maar soms zit dat koppie veel te vol om er nog uitleg bij te kunnen hebben. Even laten zien dat je nog van ze houdt (voor sommige kinderen is dat een knuffel, een aai, een aanraking, voor anderen een woord) en de boel laten rusten is ook vaak een prima oplossing. Later, als hoofd en hart weer rustig zijn, kun je alsnog iets uitleggen, als dat nodig is.

        Liked by 1 persoon

      2. Ik weet inmiddels hoe ik contact kan maken. Maar soms ‘vergeet’ je het gewoon. Ze is 4 in de rij van 5. En dan leg je iets uit aan de kinderen en vergeet je dat je t aan haar nog een keer los moet uitleggen. En idd. Soms is meer nodig om binnen te komen.

        Soms vraag ik me af of ze echt iets hebben aan al die extra uitleg. Hoewel m’n verstand ook weet dat extra uitleg/duidelijkheid vaak juist nodig is…

        Liked by 1 persoon

      3. Heel herkenbaar. Elke keer als je een oplossing/aanpak gevonden hebt, komt je kind in de volgende fase waardoor je wederom dient te zoeken naar een aanpak/oplossing. Ik wou dat ik meer geduld had en de rust kon bewaren. Elke situatie is anders. Voor een goed succes. ….daar toch in (laten) ontwikkelen.
        Ook in het herkennen van signalen wanneer de emmer vol is of dreigt vol te raken. Een hele zoektocht.
        Sterkte voor alle ouders. …je bent niet de enige.

        Liked by 1 persoon

  5. Hoe de mensen naar je kijken als je tijdens een gesprek even tot je kind moet richten om het te corrigeren (zoals zij het dan noemen), hoe belangrijk het is om steeds je aandacht op hen te houden ook al vinden mensen het niet beleefd dat je met een half oor luistert naar hun goed bedoelde raad (waar je toch niets mee bent). Hoe vaak heb je al gedacht dat ze je plaats maar eens moeten innemen dat ze dan wel eens zullen begrijpen wat het is. Hoe goedbedoeld de blikken van medelijden ook zijn maar je hebt het echt niet nodig.

    Als je even uitlegt dan hoef je geen antwoord maar een luistert oor, als je even stoom aflaat omdat het je allemaal teveel is dan hoef je geen oplossing, als het je moe bent dan gaat dit weer over en ga je er weer voor, geeft nooit op want het zijn je kinderen. Voor hen doe je het allemaal dus veel sterkte in alles wat je doet, je doet het goed want jij alleen, als moeder kan weten wat je moet doen, kan begrijpen hoe ze zich voelen, jij alleen doet het goed !

    Like

    1. O ja, het bekende ‘langs de mensen heenkijken’. En op een dag bedenken: whoeps, ik maak zelf ook haast nooit meer oogcontact! 🙂 Altijd minstens een oog op het kind. Tja, want anders is ie weg.

      Like

  6. Mooi geschreven en herkenbaar. Hier een minder heftige variant die inmiddels redelijk goed beheersbaar is. Maar lieve mensen wat een geduld en fantasie moeten wij soms hebben om onze Jongste te begrijpen en begeleiden.

    Like

  7. Ik zou willen dat alle deskundige van autisme die er zijn in een instelling voor mensen met een verstandelijke beperking, dit ook zouden toepassen!! Maar nee hoor, daar moet geluisterd en gehoorzaamd worden en anders met een heel team onder dwang met ‘bokkenpoot’ of andere grepen onder controle worden gehouden! Nog steeds, nu, in deze tijd!!! En er dan ook nog van overtuigd zijn dat dit de enige manier is.

    Like

    1. Echt? Dat is heel droevig voor die kinderen, zeg. Het is zeker niet de enige manier. Soms moet je ferm zijn, als kinderen zichzelf of anderen in gevaar brengen. Mijn jongste rende tot zijn achtste zonder enig besef zo de weg over of klom te hoog of speelde te wild. Dan is het ‘Stop! Ho! Nee!’ en beetpakken, tegenhouden. Maar ook dan weer: uit de situatie halen, wachten tot de paniek voorbij is en dan uitleggen hoe het wel moet.

      O, en ‘Stop! Ho! Nee!’ bewaren voor de noodgevallen, want anders verliest het zijn kracht.

      Like

      1. Ik heb het over volwassen personen en specifiek mijn zoon van toen 40 jaar! Gelukkig hebben we hem, (na 4 jaar thuis zijn!) weer in een andere instelling kunnen plaatsten, waar er heel anders met autisme werd omgegaan. Hier wordt wél nagedacht over de aanpak die voor iedere autist zeer persoonlijk is. Ook over prikkelverwerking, wat wel iets van de laatste tijd is.

        Like

    2. Nou nou,niet zo generaliseren hoor!Op de groep waar ik werk wordt belevingsgericht gewerkt en komen de praktijken zoals jij ze noemt écht niet meer voor!

      Like

      1. Gelukkig! En gelukkig hebben ze die plek ook gevonden. Maar ik kan me wel voorstellen dat je zelfs jaren na zo’n nare ervaring nog zo vol emotie zit dat je niet altijd even goed je woorden kiest.

        Belevingsgericht werken – dat is een heel goede, duidelijke term voor wat inderdaad wel nodig is. Mooi!

        Like

  8. Wat een goed geschreven stuk en zo herkenbaar,mijn zoon heeft asperger en is nu 24 uiteindelijk na speciaal onderwijs op de Berkenschutse,HBO gedaan en ook een baan en heel actief in de politiek wat een fascinatie van hem was al vanaf dat hij 10 was! Mijn zoon geeft nu zelf voorlichting over autisme,hoe geweldig is dat? 24 jaar geleden was er nog niet zoveel over bekend gelukkig is dat nu beter.

    Like

    1. Geweldig om dit te lezen, mijn zoon zit in de jongeren raad, woont extern. Vind politiek geweldig en gaat HBO rechten doen, maar houdt de politiek op de achtergrond. Hoop dat hij ooit nog eens zijn autisme accepteert, want dat is nog wel een issue.

      Like

    2. Hallo Kitty, wat mooi om te lezen dat jouw zoon zelf voorlichting geeft over autisme, mag ik vragen waar hij dat doet, ik heb drie kinderen van 24 jaar en ouder en herken ook veel van dit mooi geschreven verhaal. Mijn oudste dochter (zonder autisme) is fotografe en wil in Amsterdam een documentaire gaan maken over brusjes, om ervaringsdeskundigen te horen spreken helpt zó goed om je in te kunnen denken wat mensen met een ASS nodig hebben!
      Respect voor alle ouders die via de belevingswereld van hun kinderen reageren, dat valt niet altijd mee!

      Like

  9. Wat een herkenning!!
    Heerlijk want ondanks dat ik veel lees over de strugguls ken ik persoonlijk geen moeder die hetzelfde als mij doormaakt. Soms denknik dat ik daar dus alleen sta en een verhaal als dit doet me dan toch goed omdat je dan echt niet de enigste bent. Mijn struikelblok iso ik heel vaak mijn leeftijd en uiterlijk geweest en daar werd ik ook heel gefrustreerd van .. alsof een jonge moeder er geen verstand van heeft?!?! Soms nog meer dan de meeste ouderenbond deze dagen ( niet beledigd bedoeld) en mijn uitgesproken uiterlijk hoorde daar ook bij zodat ze heerlijk konden oordelen.
    Oh die roze haren en al die tattoos vertelde toch gelijk hoe ik het als moeder deed?
    Daardoor hoefde niemand meer een gesprek te voeren want al die mensen zijn hetzelfde… niet consequent , niet opgeleid , schreeuwen , werkloos of weinig werk , dom , confronterend en vooral asociaal .
    Ik heb alles al gehoord..
    jammer dat mijn zoontje daardoor zo lang heeft moeten wachten op een passende oplossing en zijn onderzoeken want zodra ik binnen kwam met 22 jaar en mijn uiterlijk was de toon al gezet.
    Ik ben rustig , heb carrière gemaakt , gestudeerd , vermijd het liefst confrontaties , ben heel consequent en ook nog bovengemiddeld slim.
    Maar mensen houden van hokjes plaatsen.
    En dan vraag ik me wel eens af wie de autist is?
    Mijn kind die alles even belangrijk en interessant vind en overal over wil leren of de mensen om ons heen die in een vast patroon leven en zijn gedrag niet begrijpen dus er liever niet mee geconfronteerd worden.

    Like

  10. Super goed dat je dit deelt en mensen die misschien wel onbewust een beetje in het zelfde schuitje zitten de ogen opent en aanzet om hun kind ander te benaderen.

    Like

    1. Dank je. Ik merk bij mezelf dat ik vaak even ‘toestemming’ nodig heb om iets te doen wat niet standaard bij de opvoeding lijkt te horen. Even horen dat anderen ook een bepaalde aanpak kiezen, kan dan erg helpen.

      Like

  11. Wat herkenbaar Zijn ondertussen 22 en 19 en nog steeds moet ik als stapje per stapje vertellen. zeker als ze beginnen door te draaien of als er te veel prikkels zijn. Ja ik ben vaak een slappe mama dat ik dat even niet zie zitten en boos op ze wordt en zeg hoe oud zijn jullie weten jullie dat nu nog niet. maar heb dan gelijk spijt van wat ik zeg omdat ik weet ze kunnen er niets aandoen.

    Like

  12. Hé, hij is 12 en kan zelf naar de wc van A-Z. Dat geeft de burger moeD! Hier een van 8 die nog altijd herinnert moet worden aan het afvegen na de…ja..altijd eigenlijk…
    En zo is er nog meer herkenbare dingen.
    Mooi geschreven zo!

    Like

  13. Mooie beschrijving. .
    Onze zoon heeft asperger en is nu 11. Superlieve jongen, die de wereld op zijn manier ziet en begrijpt. Hij heeft overal een reden voor een uitleg voor, gaat er zo diep op in… soms kunnen we echt niet volgen. Dat breintje staat nooit stil, wil altijd meer weten. Maar het wordt hem dikwijls teveel, dan kan er niks meer bij en al zeker geen straf!
    Zijn onmacht, verdriet, boosheid is voor hemzelf al een grote straf… want hij wil het goed doen, erbij horen, ” normaal” zijn ( haat dit woord ondertussen…). Dus dan nog straf geven? Waarom? Met welk nut?
    Ikzelf heb ook door ” schade en schande” geleerd dat hij op zo momenten nood heeft aan een duidelijke, kalme en eenvoudige aanpak. Geen uitleg, geen strenge harde woorden… Maar even begrip voor de boze, verdrietige gevoelens en een sorry en knuffel.
    De enige straf die we aanhouden is een halfuurtje minder iPad ( mag dagelijks 1 uurtje), en dan alleen als het gaat om fysieke agressie.
    Later reflecteert hijzelf of doen we dit samen in een kalme sfeer. Als het lukt natuurlijk…
    Het blijft moeilijk, maar beetje bij beetje komen we er wel! Hij is gelukkig nu en dat telt!

    Like

  14. Het is net of ik mijn eigen verhaal lees. Maar dan bij 1kind van nu 5 jaar. Die zich ontwikkeld doir zijn vlotte babbel en actieve lijfje. Ook als hij op gesleurpt wirdt dooe zijn nieuwschierig heid of naapen van gedrag van bv een klasgenootje dan kom ik niet binnen. Hij slaat mijn advies en gezag weg. Doet zelf lelijk tegen mij. Dan heb ik zo’n zin om hem mee te nemen naar ons veilige thuis. Saampjes weer terug naar mijn lieve jochie. Maar dat gaat gewoon weg niet! Ik ben nog zoekende om mij zelf sterk te maken voor de buitenwereld. Want dat is mijn struikelblok mijn rode draad.en nu met een kind die Ass heeft is dit echt een overlevingsopdracht voor mij zelf. De band met ons kind is nu echt zo gegroeid. Maar zodra we in conflict raken in de wikde wereld. Voel ik me terug naar af! En dat ligt echt aan min. Want ons kereltje kan er niets aan doen. Het is hard werken en dat ook hij..fijn om dit te lezen geeft mij veel moed.
    Vroukje

    Like

  15. Zo… dat komt behoorlijk binnen… Ik herken echt letterlijk alles wat je schrijft! Je beschrijft op een bijzonder treffende manier mijn situatie. Ik ben de softe moeder. Ik moet dochter gewoon wat harder aanpakken, dan zou ze wel gaan luisteren. Ik weet dat mijn manier juist is, maar heb ook vaak genoeg aan mezelf getwijfeld. Nu niet meer gelukkig!

    Heel erg bedankt voor je rake en bemoedigende blog. Want dat is het. Ik ga het bewaren en uitprinten, om het af en toe nog eens over te lezen en te laten lezen aan deze en gene!

    Like

  16. Moest net tegen tranen vechten terwijl reactie typte. Ben lichtelijk autitistisch en was echt geen makkelijke zoon voor mijn ouders. Idd veelal overprikkeld.Prachtig stuk dit. Bedankt

    Like

  17. Zo herkenbaar, jouw verhaal.
    Mijn jongste (nu 19 jaar) is eind vorig jaar als autistisch gediagnostiseerd. Eindelijk weet ik (officieel) dat er iets is met mijn leuke, lieve meid.
    Waarom moet het toch zo lang duren met meisjes voordat iemand er achter komt wat er aan de hand is?
    Zelf heb ik ook autistische trekjes en misschien ben ik daarom vanaf het begin wat “softer” met haar geweest dan met mijn oudste, als zij bijvoorbeel weer eens niet kon kiezen als haar een bak met allemaal verschillende snoepjes voor werd gehouden. Gewoon omdat ik het herkende uit mijn jeugd. Alleen haar autisme stoornis is wel wat zwaarder dan die van mij.
    Het is ook lastig met school, omdat ze (zoals zoveel meisjes) in eerste instantie wel sociaal overkomt, maar het niet kan volhouden en bijna iedere zes weken ziek was op de basisschool en de middelbare.
    Ik maar denken dat het kwam doordat ze altijd stiekem te laat ging slapen vanwege de computerspellen, maar eigenlijk was het doordat ze de overprikkeling na zes weken niet meer aan kon.
    Als het goed is kunnen wij eerdaags haar PGB gaan aanvragen en zo ambulante hulp inschakelen. Ik ben benieuwd wat de toekomst gaat brengen.
    Haar droom van dierenarts gaat het waarschijnlijk niet worden, maar ik vind haar prima. Wat ze uiteindelijk ook gaat doen.
    Onze steun heeft ze.

    Like

  18. 🙂 Alsof ik mijn eigen verhaal lees…
    Wij ‘slappe’ moeders vallen altijd uit de toon en zijn de oorzaak van onze ‘stoute’, ‘vervelende’ of rare kinderen. “Geef hem maar eens een week met mij mee, dan zal het direct opgelost zijn!” Is één van de zovele opmerkingen die ik te horen kreeg. Ha!!! Ik wil het ze zien doen…. op hun manier… 😉

    Like

  19. Wat prachtig mooi verwoord! Zooo herkenbaar. Hier is het net zo en inmiddels gelden alleen nog maar 2 woorden: LIEFDE en GEDULD. En net als jij lukt me dat de ene dag beter dan de andere dag, maar weet dat je niet alleen bent. Je bent een kanjer!!

    Like

  20. Heel mooi en goed omschreven, herken het ook
    Juf zei vroeger dat we onze zoon betere opvoeding moesten geven totdat dezelfde juf 3 jaar later onze dochter les gaf en zei dat onze dochter zo lief en goed luisterend was.
    Toen heb ik de bal terug gegooid met de opmerking dat onze dochter dezelfde opvoeding als onze zoon krijgt dus hoezo mankeert het aan onze opvoeding?
    Het gaat nu beter met onze zoon sinds hij naar speciaal onderwijs gaat, daar snappen de leraren hem tenminste wel

    Like

  21. Heb respect voor je situatie en hoe je ermee omgaat. Je laatste alinea laat me niet meer los. Het geldt eigenlijk voor zo ontzettend veel. Voor alles wat maar een beetje afwijkt van de ‘standaard’ norm. Als we met zn allen beginnen te begrijpen dat we niet alles kunnen begrijpen, dan zou dat al heel wat meer begrip opleveren. Dank voor deze mooie woorden.

    Like

  22. Mooi geschreven. En zo herkenbaar. Al hebben mijn kinderen geen autisme. Een aantal vrienden om mijnheen wel. En inderdaad oordeel niet voordat je het hele verhaal kent. Je doet het fantastisch als moeder als ik je verhaal zo lees. Laat anderen maar praten jij weet beter.

    Like

  23. Zo herkenbaar!
    Onze dochter is nog niet gediagnosticeerd met autisme maar er is wel een groot vermoeden dat ze het heeft.
    We zijn nog erg zoekende wat bij haar het beste werkt zonder dat ze overstuur raakt of door het lint gaat.
    Vind het onbegrip van mensen soms erg moeilijk.
    Hebben inderdaad wel eens de opmerking gekregen dat we haar harder moeten aanpakken maar dat werkt juist averechts.

    Like

  24. Hoi goede mama. Ik herken het hele verhaal. Met mijn autistische zoon maak ik al jaren precies hetzelfde mee. En al 10 jaar in de jeugdpsychiatrie die het alleen maar erger heeft gemaakt. En ook ik worstel nog iedere dag om hem iets bij te brengen. Hij is nu 13, zit op een RENN4 school. En ik vraag me zo vaak af…hoe moet dat verder. Kan hij ooit zelfstandig worden? Doen wij het wel goed..enz.
    Nu bij een homeopathische arts im behandeling en ook cbd olie geprobeerd vanwege de ADHD, die hij er ook nog bij heeft.
    Wat goed om te lezen dat ik er niet alleen in sta..ik wens je alle wijsheid om je kind te bereiken..en elke mm vooruitgang die je bij hem ziet, is voor ons geen mm maar een hele grote berg.

    Like

  25. Ik heb 2 kinderen opgevoed met beperkingen die toen nog niet zo bekend waren (1990) en heb derhalve veel intuïtief moeten doen. Door me aan te sluiten bij Balans, een vereniging voor ouders van leer- en ontwikkelingsstoornissen en door veel cursussen, kennissymposia en boeken heb ik veel geleerd en heb ik ook veel input mogen geven over hetgeen ik zelf had ontdekt en hierdoor ook meegeschreven aan boeken over MCDD e.d.. Het resultaat is dat beide kinderen nu op zichzelf wonen en zelfs een gezin vormen met een partner en mijn dochter mij zelfs inmiddels 1 kleinkind heeft geschonken! Dit had ik ca. 20 jaar geleden echt nooit verwacht, maar uiteraard wel stiekem gehoopt. Ik begeleid ze nog steeds maar op afstand en dien dus voornamelijk als vangnet als het even niet gaat.
    Mijn ervaring gebruik ik nu om andere ouders te begeleiden alsmede scholen en organisaties tools te geven om jongeren te begeleiden in de maatschappij. Ik heb mij altijd gericht op de talenten van mijn kinderen en niet op hun beperkingen. Door veel liefde, geduld en energie erin te steken ben ik weliswaar grijzer dan mijn leeftijdsgenoten, maar heb ik mijn kinderen een basis kunnen geven om zelfstandig te kunnen functioneren.

    Like

  26. Het ijzer smeden als het weer koud is!
    Deze zin zegt alles, er kan pas weer wat bij als de storm is gaan liggen.
    Wij geven eerst veiligheid en liefde en daarna pas de instructie hoe het voortaan moet.
    Je ziet dat het een volgend keer al beter gaat en na een paar keer kunnen ze het zelfstandig.
    Maar kost veel tijd, geduld en aanpassing.

    Mijn jongens zijn nu 14 en 11, de oudste is zeer rigide en reageert boos en rond zijn 9e ook agressief, omdat hij heel mondig is word hij vaak overschat, de jongen in hem kan dan zo in paniek raken.
    We herkennen inmiddels zijn patroon voordat hij dingen kan gaan accepteren zoals ze zijn en hij het ook kan volgen. Dit is een pittige “strijd”, die geen enkele hulpverlener aan gaat, maar wel moet en uiteindelijk wel zijn vruchten afwerpt.

    Hierbij is liefdevol streng blijven het sleutelwoord, lijkt de slappe aanpak, maar is het zeker niet!
    Wij hebben altijd onze eigen weg gevolgd en een ieder die het anders zag, komt er nu op terug.

    Het gaat goed met onze jongens, worden steeds zelfstandiger en we zijn zo trots op ze!

    Liked by 1 persoon

    1. Goed zeg! Ik weet hoe moeilijk het is, vooral in het begin en zeker als je dan ook nog commentaar krijgt. Maar het werkt en slap is het zeker niet. Boos worden en blaffen is veel makkelijker dan geduld hebben, geduld houden en op het juiste moment sturen.

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s